Falen, evalueren, opstaan en verder met de Heer

Sommige falen een paar keer. De ene paar keer op een dag, de ander doet dat in een week of nog een ander die dat zijn hele leven doet. Alleen kijk ik dan naar alles, zelfs naar de kleinste dingen de laatste tijd. Van op de verkeerde camerastand snel een foto van een bus maken (videootje schieten, handig) tot iemand verliezen, het gebeurde allemaal in een week. Maar ook was er gelukkig wat leukers te melden. Zoals slagen voor Reddend A. Of een kwart falen op je toets Engels (tja, als je de vocabulaire niet helemaal meer wist).

Maar ja, mijn week begon op maandag. 's Avonds had ik dan een herexamen (ja, van een eerder falende examen) en dan kom je binnen… eigenlijk niet helemaal goed doorgelezen aangezien ik maar drie hoofdstukken heb gelezen van het hele boek. Dan denk je achteraf: tja, had het in stukjes elke week moeten lezen. Afijn, ik tegen Mike zeggen: 'we praten wel over koetjes en kalfjes…' We liepen achter de twee examinatoren richting het 'andere' zwembad en toen begon het. Eigenlijk liep het zo met vallen en opstaan, maar gelukkig ging het veel beter. Dan het zwemgedeelte, wat iets zwaarder beviel. Maar uiteindelijk haalden we het.

Ondertussen richting woensdag, die Engelse toets dan. Aangezien de woordjes mij niet eerder de revue had gepasseerd, kwamen ze wel terug op de blaadjes… Tja, dat wordt maar raden maar. Gelukkig voelde ik over de 'Christmastree' (ja oke, kerstboom, soort hulpmiddel om werkwoorden te vormen in een zin) beter en zelfs over de passive. Daarna lekker snel naar huis en werken aan mijn Literatuurdossier. Eerst nog met Eric op lijn 7 meerijden naar Slangenburg. Kwam per toeval achter welke code 'Laagdalem via Centrum' was (Gorkum, of Gorinchem ja, soort van tweede stad voor mij), ik geloof één nummer minder dan 'Dordrecht Spuiboulevard' (achteraf stond het op de codelijst boven mij, slim). Thuis gekomen eindelijk zin om mijn literatuurding af te gaan maken, val ik in slaap. Nja, zo kom je ook achter dat het ook best wel saai kan zijn.

Nadat het uitrusten dan maar spoedden naar het werk. Ik moet toegeven, op tijd komen is voor mij best wel een kunst. Het enige wat wel leuk was, was winkelwagens lopen. De een denkt: och alsjeblieft, das saai en zwaar. Ik zag het eerder als een bevrijding uit de winkel. Zo loop je dan overal langs, zie je enkele bekenden en dan kom je weer wat karren tegen. Op een gegeven moment dacht ik: 'tja… ik moet iets rond achten klaar zijn met vullen en ik heb geen zin om weer op en neer te gaan naar de Kruitvat.' Dan komt ik op de 'bijna briljantste' idee die ik kon bedenken op dat moment: 'alle wagens maar gaan slepen!' Athans, dat leek zo'n goed idee… Om maar bij de statistieken te blijven: langs twee palen/vuilnisbakken heen gegaan (volgens mij botst-proof), rakelings langs twee 'digitale' reclamezuilen (overigens ook voor dit soort gevallen schade-proof, neemt aan dat er verder niks is gebeurd) en 59 winkelwagens (mijn record jongens, met behulp van onze God). Dat rond achten had ik trouwens toch nog net gehaald.

Die avond kwam ik trouwens achter dat ik misschien wel twee jaar lang heb gefaald bij iemand (ik noem geen namen en is ook nergens voor nodig) en zoiets als drie jaar eraan heb verspild (nou ja, in het begin denk ik ook weer niet, achteraf wel). Ik dacht alleen maar na het lezen: 'tja, ik ben niet zo prater maar dit had ik ook wel eerder kunnen weten, vooral wanneer ik bij bepaalde dingen twijfel en juist mij valse hoop geeft.' Maar ja, alles is goed fout gegaan en misschien is dat ook wel beter zo. Altijd denk ik dan: onze Heer heeft er een bedoeling mee. Ben bijvoorbeeld blijven zitten, het was dan ook beter dit jaar, anders was ik in mijn examenjaar hard gefaald. Ik leer ook weer anderen kennen, das toch wel positief neem ik aan.

Gelukkig neem ik meestal wel goede beslissingen, met behulp van Hem. En als het fout gaat, zoals nu bijvoorbeeld, dan ga ik erover nadenken en afvragen: 'wat heb ik fout gedaan?' Soms door te praten met andere mensen kom achter dingen te weten wat best wel handig is. Zo is een vriendschap met iemand veel waardevoller. Ook op God bouwen én steunen is toch heel wat anders dan op een wereldling, om zo maar even kort te zeggen. Het eerste had ik geweten, samenhangend met de tweede (wat ik allang had moeten ervaren). Maar ja, een geboren Dordtenaar (ja schapekoppen, zijn toch ook koppig) en hoewel ik van astrologie helemaal niks moet hebben: in januari een geboren steenbok (bokkig, koppig, lijkt zo op elkaar).

Ik bedacht me trouwens dit na een gezegende dienst in de kerk waar ik niet alleen aan mij 'vriendschap' met God werkt, maar ook terugblik op de afgelopen week die weer leidde tot een andere periode. En dan tijdens het evalueren kom je dingen tegen waarvan je achteraf denk over iets in het verleden wat samenhing met hierboven: 'wat gênant die actie ja, dat had ik toch anders moeten aanpakken.' Toch denk je dan, als ik het anders had gedaan, hoe zou het dan zijn gelopen? Uiteindelijk heeft de Grote Heer voor mij alles uitgestippeld, met een bedoeling (iedereen vraagt dan ook: waarom doe je dat?). En laat mij nou dan niet vertellen dat je mij wilt vergelijken met sommige moslims die zeggen: 'zo Allah het wil'. Dan vind ik het toch wel gestoord als je dat zeg terwijl je zoontje even iemand op straat neersteekt of mishandeld (ja echt gehoord en nee, ik weet dat niet iedereen zo is). Of zeggen dat 11 september Allah's werk is. Want hun Allah is toch toevallig ook mijn God, terugverwijzend naar Abraham en Sara / Hagar (Genenis 21?). Alleen de nakomelingen van Ismaël zijn een soort van verkeerde pad ingeslagen (in een veel latere stadium ja) en zijn Hem verkeerd zijn gaan dienen. Die overstap maken naar het Christendom is ook voor hun - in mijn opzicht - ook veel makkelijker, het verschil zit slechts in de Nieuwe Testament (alleen hoe het zit met het Oude Testament, God weet het zou ik maar zo zeggen).

Geestelijk gezien moet ik maar eens proberen het te vergeten, al valt dan niet mee (nee, ik probeer daar niet In te falen). Sommige kennen mij dat ik soms dingen vergeet (echt niet bewust hoor, anders had ik het wel onthouden). Bijvoorbeeld gister bij de vergadering van de kerk (moet ook gebeuren, helaas was het 'publiekelijk', maar das een ander verhaal), ving ik tijdens mijn leren van mijn toetsen op dat er 'drie dagen vasten' was. Tweede dag zou (nee, ben er niet sceptisch over) inkering (reflectie, evaluatie) bij je zelf zijn. Laat dat nou net zijn dat je dalijk met een groepje in een bungalow zit in Oosterhout (NB), bij de 'Katjeskelder'. Leuk om te weten waar het dan is, wat minder leuk als je die naam ook gekoppeld heb aan haar (op een of ander manier) en je zo eraan wordt herinnert. En dan moet ik misschien zo 'nog een keer' gaan inkeren terwijl je er wordt aan herinnert. Dacht trouwens dat die 'Katjeskelder' een of ander huis was, maar dat even terzijde. Of je zou maar een wagen van een aannemer uit Giessenburg tegenkomen terwijl je even doelloos fietst in de Doornenburg (iets daar in de buurt). Als laatst jou je zelfs denken dat God je helpt terwijl je met iemand praat over iets en verhuisbedrijf '{achternaam van degene}' rijdt ietsje verderop de Provinciale Weg…

Al met al moet ik maar verder gaan, zonder degene of hoe dan ook. Het lijkt mij wel het beste om de Heer aan mijn zij te hebben, dat maakt het leven voor mij een stuk dragelijker...